O czym jest listopad?

 Listopad to taki miesiąc, który już na starcie ma trudno. Zaczyna się od święta zmarłych i pogrzebanych - bądź nie - rodzinnych traum, tajemnic, tęsknot i jesiennej melancholii. A raczej marazmu. Wszyscy dookoła mnie, już od września narzekali na listopad, już tam w kątach szeptano, że ocho! może i jesień piękna i ciepła, ale za to zobaczycie jaki wstrętny będzie ten listopad. 

A listopad jest przecież o przytulności, o zatrzymaniu i o tym co mamy w sobie. 

Może właśnie tego trochę  się obawiamy? 

Listopadowego spowolnienia, które nam o nas opowie. 

Łatwiej jest o sobie zapomnieć, gdy nie mamy na siebie czasu. 

Postanowiłam więc, że w tym miesiącu będę dla siebie przytulna. Odgracę dom (bo się naoglądałam istatnio tych programów o sprzątaniu, metamorfozach wnętrz domów i przy okazji ich mieszkańców) - uznałam, że wreszcie wszystko poukładam na nowo, wierząc, że z każdą rzeczą mniej, pachnącym domem i przygotowanym na grudzień, będzie mi łatwiej. No i że przy okazji ułożę sobie na nowo w głowie. 

No, wyszło średnio, ale mam jeszcze 12 dni! Dzisiaj w planach łazienka, a wiadomo, że to studnia bez dna.

Postanowiłam, że wrócę do pisania i opowiadania swojej codzienności, to trochę taki trening. Nie wiem, kiedy dam innym znać o tym blogu, czy ktoś tu będzie zaglądał, ale chcę mieć to ciepłe miejsce w sieci. Takie moje, cynamonowe.

Pamiętam jak to wszystko się zaczęło, kiedy byłam młoda i miałam złamane serce pierwszy raz, to założyłam bloga. 

Jak miałam złamane serce drugi raz, kilka lat później,to założyłam tindera.

Myślę, że to pierwsze lepiej mi wyszło w życiu (chociaż randki sprzed 10 lat, to historie na inny czas).


Dekadę później mieszkam w domu, w kaszubskiej dolince, wyszłam za mąż za Kaszubę, Kora jest nadal z nami i dorobiliśmy się rudej kotki, rozpuszczonej Lucyny. Pracuję w szpitalu, jestem terapeutką zajęciową, pracuję z dorosłymi, seniorami i dziećmi. Prawie jak dobre życiowe cv. Ale nagle zabrakło mi w tym wszystkim samej siebie - chyba dlatego wczoraj zaczęłam tu pisać na nowo. 

Żeby przypomnieć sobie swoją cynamonową Lolę, którą noszę w sercu, zaraz pod bluzkami w paski. 

I opowiedzieć swoje życie.

Tymczasem przeniosę się do Myszkowa. Do różanego dworku Hrabiny, w którym razem obejrzymy rodzinne albumy ze zdjęciami przodków. Panna Adelka zaparzy nam dzbanek earl grey'a, a na kolację zjemy parówki z musztardą. Bo zgłodniałam i mam ochotę na parówki. 

Mało to romantyczne. 



Ściskam listopadowo,

L.







Komentarze